Filmkus 3

You must remember this, a kiss is still a kiss. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkus van het witte doek. Een korte verhandeling over dit fascinerende fenomeen, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

Filmkus 3: Scarlett Johansson en Jonathan Rhys Meyers in Match Point, 2005

De kus als bezegeling van het lot. Scarlett Johansson en Jonathan Rhys Meyers lopen elkaar tegen het lijf in upper-class Londen. Ze hebben allebei een ander, maar kunnen hun gevoelens voor elkaar niet stoppen, wat tot een climax komt in de regen in een maïsveld ergens op de Engelse country-side.

Helemaal verregend vergeten ze voor even alles en iedereen om zich heen. Vanaf hier is er geen weg terug, en zal deze verboden liefde op een rampzalig einde uitlopen, laat dat maar aan regisseur Woody Allen over.

De mooiste regenkus sinds Turks Fruit.

Advertisements

Filmkus 2

You must remember this, a kiss is still a kiss. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkussen van het witte doek. Een korte verhandeling over dit fenomeen, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

Filmkus 2: Jean-Paul Belmondo en Jean Seberg in A bout de Souffle, 1960.

De kus als stilzwijgend verbond tegen de rest van de wereld. Belmondo moet alle moeite doen om als rebelse vrijbuiter de jonge Seberg over te halen tot het grote avontuur. Hij is de vagebond zonder huis en haard, haar slaapkamer is zijn favoriete verblijfplaats.

Zelfs in deze kus-scène past regisseur Godard zijn fameuze ‘jumpcut’ stijl ongenadig toe; van de kus zien we alleen het einde, de lippen die secondenlang onbeweeglijk op elkaar blijven rusten, maar hun effect kennelijk niet hebben gemist. De rest van de scène speelt zich voornamelijk onder de lakens af.

Filmkus

Nu Vertigo van Hitchcock verrassend genoeg voor het eerst is verkozen tot beste film aller tijden in de prestieuze verkiezing van Sight & Sound, is het de hoogste tijd even stil te staan bij wat ik zelf nog net even iets belangrijker acht; de mooiste filmkus aller tijden.

‘You must remember this, a kiss is still a kiss’. De meest onvergetelijke, meeslepende en indrukwekkende filmkus van het witte doek. Een korte verhandeling over het fenomeen filmkus, aan de hand van een persoonlijke keuze van de mooiste exemplaren aller tijden, in vijf afleveringen.

Filmkus 1: Brigitte Bardot en Jean-Louis Trintignant in ‘Et Dieu Crea La Femme‘ van Roger Vadim, 1956

De kus als ultieme bewijs van de verovering. Bardot is als de jonge onrustige en onstuimige Juliette net in het huwelijksbootje gestapt met Trintignant, en dit is het eerste moment dat ze echt alleen samen zijn. Om haar maagdelijkheid te onderstrepen is Bardot slechts gehuld in witte lakens.

Het bijzondere aan deze kus is dat de klassieke rolverdeling wordt omgedraaid; hier is de vrouw de jager en niet de prooi, een unicum in die tijd. Saillant detail is dat Bardot tijdens de opnames van deze film haar ontdekker en echtgenoot Vadim voor haar tegenspeler in de steek liet.

Blond

Mijn vader was gek op Doris Day. Hij sloeg geen film met haar over. In zijn jeugd in de naoorlogse jaren 50 ging hij zo vaak als hij maar kon speciaal voor haar naar een van de vele bioscopen die Amsterdam toen rijk was. Zijn hele leven heeft hij met een foto van Doris Day in zijn portemonnee rondgelopen. Hij was even trouw aan zijn grote filmliefde als aan mijn moeder.

Hollywood heeft ons lange tijd gebombardeert met blonde actrices, van ‘the girl next door’ Doris Day tot seksbom Marilyn Monroe. Het domme blondje als onverwoestbaar archetype. In bijna alle artikelen naar aanleiding van de 50e sterfdag van Marilyn Monroe is het meest herkauwde recept van het succes van Marilyn als sekssymbool dat van ‘het meisje dat gered moet worden’.

Held

Wat is een held? ‘Een held is iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest’, in de definitie van W.F. Hermans. Daaruit spreekt een zekere mate van onverschrokkenheid, zo niet roekeloosheid.

Een held is in elk geval iemand die geen platgetreden paden bewandelt. Iemand die zich de wet niet laat voorschrijven in het leven, maar doet wat ie moet doen, ongeacht wat de mensen ervan denken. Type Jan Cremer, Ramses Shaffy of Rutger Hauer.

Vrijgevochten geesten. Sterke persoonlijkheden die alles zichzelf lijken te hebben aangeleerd. Autodidacten. En omdat ze stug volhouden, zichzelf en hun idealen niet verloochenen, onstaat er vanzelf diepte en reliëf. Het amateurisme dat hun werk in het begin vaak kenmerkt gaat achteraf door voor het grootst denkbare naturel.

Blog at WordPress.com.